Czym jest Intensywna Krótkoterminowa Psychoterapia Dynamiczna (ISTDP)?
Intensywna Krótkoterminowa Psychoterapia Dynamiczna (Intensive Short-Term Dynamic Psychotherapy) staje się obecnie coraz bardziej popularna na świecie za sprawą licznych badań naukowych, które dowodzą jej skuteczności zarówno w redukcji objawów chorobowych, jak i ustanawianiu trwałej zmiany wewnętrznych schematów (np. Allan Abbas, Patricia Coughlin, Allen Kalpin).
Ta niezwykle inspirująca metoda łączy w sobie zdobycze dwóch szkół psychoterapii - psychodynamicznej i poznawczej.
Jej twórcami są uznani psychoterapeuci, David Malan, który dał jej podstawy teoretyczne i Habib Davanloo, który opracował narzędzia wykorzystywane w procesie terapeutycznym. W latach 60. ubiegłego wieku Davanloo w oparciu o analizę dziesiątków własnych nagrań sesji terapii wybrał te interwencje, które okazały się najbardziej skuteczne w procesie zmiany jego pacjentów i opracował drogę do bezpiecznego i skutecznego dotarcia do świata ich nieświadomych potrzeb, pragnień i uczuć . Nazwał tę drogę Centralną Dynamiczną Sekwencją.
Założenia ISTDP opierają się na dwóch fundamentalnych teoriach psychologicznych - Freudowskiej teorii strukturalnej oraz teorii przywiązania Jona Bowlby'ego. Ten brytyjski naukowiec i psychoanalityk zwrócił uwagę na kluczową rolę środowiska w powstawaniu psychopatologii (psychoanaliza kładła tu nacisk na świat dziecięcych fantazji bardziej niż rzeczywistych zdarzeń). Na podstawie obserwacji dzieci, badań empirycznych, oraz badań Konrada Lorenza na zwierzętach ukuł teorię, według której więź pomiędzy dzieckiem i opiekunem jest zakorzeniona w biologii i to ona jest podstawą więzi psychicznej (psychicznej potrzeby bliskości z matką/opiekunką), która ma gwarantować "bezpieczną bazę", czyli bezpieczeństwo, wsparcie i przetrwanie.
Idąc tym tropem, Mary Ainsworth, która współpracowała z Bowlbym, wyodrębniła 4 style przywiązania u dzieci. Bezpieczne/ufne, to takie, gdzie matka jest "bezpieczną bazą", odzwierciedla dziecko, reaguje na jego płacz, koi, a dziecko przeżywa siebie jako godne jej uwagi i miłości, i następnie przenosi ten sposób patrzenia również na inne relacje. Ponadto: lękowo-unikające, lękowo-ambiwalentne i zdezorganizowane, w których niedostrojenie opiekuna do dziecka w różny sposób powoduje poczucie zagrożenia i/lub chaosu. Dziecko tłumi własne potrzeby i uczucia, spostrzega siebie jako niegodne miłości. Jednak mimo wszelkich zaniedbań, jakich dziecko doświadcza, dąży ono do tego, aby utrzymać więź ze swoim opiekunem. Dlatego też te pierwsze wzorce relacyjne są odporne na zmianę, tym bardziej, że są przenoszone na inne, nowe już relacje w dorosłym życiu.
Celem Intensywnej Krótkoterminowej Psychoterapii Psychodynamicznej (ISTDP) jest bezpieczny powrót do źródeł traumy pacjenta, która zapoczątkowała niewłaściwy wzorzec przywiązania, w ścisłej i aktywnej współpracy z psychoterapeutą. Kiedy zapomniane uczucia i potrzeby zostaną przepracowane, tj. przeżyte i zrozumiane, otwiera się szansa na przebudowę wewnętrznego wzorca bycia w bliskiej i autentycznej relacji z samym sobą i z innymi ludźmi.
Dlaczego warto wybrać ISTDP?
-
Wiemy, że dla osób decydujących się na podjęcie psychoterapii liczą się trwałe efekty
W tej unikalnej formie leczenia poprzez psychoterapię możliwe jest dotarcie do głębokich, nieświadomych treści psychiki, jak pragnienia i uczucia, które do tej pory pozostawały wyparte i stłumione, wpływając na wykształcenie się destrukcyjnych mechanizmów funkcjonowania w świecie wewnętrznym (intrapsychicznym) i zewnętrznym, nierzadko powodując powstanie i utrzymywanie się uciążliwych objawów chorobowych. Dzięki tej formie leczenia treści te mogą zostać odkryte, przeżyte i zrozumiane, a osiągnięta zmiana głęboka i trwała.
-
Szanujemy czas i możliwości finansowe naszych pacjentów
Dlatego proponujemy taką formę terapii, w której w stosunkowo krótkim czasie można osiągnąć redukcję objawów chorobowych, tj. lękowych, lękowo-depresyjnych, wywołanych depresją reaktywną (inną niż endogenna choroba psychiczna), depresyjnych nawracających, dystymicznych, dysocjacyjnych, somatyzacyjnych, adaptacyjnych. Dłuższego czasu wymaga praca nad zmianą wewnętrznych wzorców przywiązania, jednak cały proces zwykle zamyka się w ciągu 40 spotkań. Dłużej może trwać w szczególnych przypadkach.
-
Rozumiemy i uznajemy różne przeszkody zewnętrzne
W pracy ISTDP liczy się przede wszystkim zaangażowanie pacjenta w swój proces terapeutyczny, dlatego, jeśli ono istnieje, dopuszczamy możliwość odbywania sesji w nieregularnych odstępach czasu, w przypadku dojeżdżania z innego miasta lub z zagranicy, szczególnego charakteru pracy, związanego z częstymi wyjazdami, czy jakichkolwiek innych powodów, wymagających elastyczności lub sesji zblokowanych (np. dwa dni po 180 min.).
Możliwy jest też inny układ sesji, dostosowany do indywidualnych potrzeb pacjenta.